جالب وخواندنی واژه "پدر سوخته" از کجا آمده است؟
واژه "پدر سوخته" از کجا آمده است؟
واژه "پدر سوخته" از کجا آمده است؟!
در زمان یزدگرد وقتی که عربها به ایران را فتح کردند، مردم ایران را که دارای دین زرتشت و آتش پرست بودند
کافر نامیدند و آنها را مجبور کردند که به دین اسلام روی بیاورند.
در این میان گروهی خودشان به دین اسلام گرویدند و گروهی هم از ترس مسلمان شدند، چون می دیدند
عرب ها، مردها و سرپرست خانواده ی افرادی که مسلمان نمی شدند را در آتش می سوزانند تا دیگران
یاغی گری نکنند و زنان آنها را به کنیزی و بچه ها را برای نوکری و کلفتی می برند.
این بچه ها بزرگ شدند و در خانه اعراب کار میکردند و اغلب خود اعراب هم بچه هائی هم سن آنها داشتند.
وقتی ازصاحب خانه میپرسیدند که این (کلفت و نوکرها) بچه تو است یا نه؟ در جواب میگفتند:
” نه، این پدر سوخته است. ”
یعنی بچه ما نیست، نوکر و کلفتی است که پدرش در جریان فتح ایران سوزانده شده است و به این نوکر و
کلفت ها میگفتند: “پدر سوخته ”
| < قبلی | بعدی > |
|---|
نظرات
در مجله ای خواندم که «بازیگر فیلم قهوه تلخ» نیز به همین موضوع اشاره می کند و می گوید طی تحقیقاتی که داشته فهمیده، اصطلاح پدرسوخته که تکه کلام وی در فیلم است از دوره صفویه متداول شده است!!
در مورد اینکه مسلمانان انسانها را سوزانده باشند این کاملاً دروغ است و نزد مسلمین حدیثی هست که می گوید: «با عذاب خدا مردمان را عذاب نکنید»، یعنی حق ندارید کسی را به وسیلۀ آتش تعذیب کنیدو تاریخ نیز صد در صد با این سخن مخالف است.
به نظر بنده تئوری جدید معقولتر است که منشا این اصطلاح را در دوره صفویه بدانیم .
کیا از بدیهای خود مُنفَعِل .. فرود آمد از کردۀ خود خجل
سمند غضب بر سرش تاخته .. چو مرغش اسیر قفس ساخته
تنش را قفس دامِ ادبار شد .. به زندان آتش گرفتار شد»
(اسماعیل نامه ص 73 ص 286 ، قاسمی گنابادی ( 982ق)، فرهنگستان فارسی _تهران)
دقت کنید به «به زندان آتش گرفتار شد» که سخن از سوزاندن "حسن کیا" دارد که به دستور شاه اسماعیل زنده در آتش کباب شد!
پناهی سمنانی می گوید«زندگان را به گور کرده و مردگان را از گور بیرون کشید.»
دکتر باستانی پاریزی این آدم سوزیها را با آدم سوزی هیتلر مقایسه می کند«از کارهای عجیب شاه اسمعیل،سوختن دشمنان است،کاری که ساختن کله منار را در مرو و نبش قبور ملوک دیار شیروان و باکو،و سوختن استخوانهای آنان را در آتش انتقام، به عهدۀ فراموشی میسپارد..در واقع آدم مشکل است بتواند تصور کند که این کورۀ آدمسوزی توسط مردی که خود را سیدی حسیب نسیب نبیل و از صوفیان میدانست راه افتاده نه توسط هیتلر و در بازداشتگاه آشویتز!.»
(مجلۀ یغما ص 376-377 ؛س 1345 ؛ش 219 ، عنوان:«جزر و مد سیاست و اقتصاد در امپراطوری صفویه1»)